Olster passie voor een Wieringer aak

26 SEPTEMBER 2006 - OLST - 'Op zo'n schuit ervaar je je eigen kleinheid. Je bent voortdurend aan het strijden met de elementen en nog meer dan anders leer je respect te hebben voor de natuur. Maar ook ervaar je op het water pas wat stilte is. Daar komt een mens pas echt tot rust.' Olstenaar Herman Hoogstraat kan lyrisch vertellen over zijn in 2003, samen met zijn levenspartner Susan Oosterlaar verworven Wieringer aak, de WR 12, bijgenaamd 'de Knar'.

In het dagelijks leven is Hoogstraat eigenaar van het gelijknamig civiel technisch ingenieursbureau in Olst. Van kinds af had hij grote belangstelling voor zeilen en zeilschepen. zijn grootste wens was ooit nog eens eigenaar te worden van een oud vissersschip. Drie jaar geleden viel zijn oog op de WR 12, een Wieringer vissersaak uit 1898. 'Het schip was in matige staat van onderhoud, er moest heel veel aan gebeuren. Wij hadden eerst twijfels of we het zouden doen, maar wanneer krijg je weer zo'n kans, er zijn nog maar zo weinig van dit soort schepen. Dit was onze kans en die hebben we aangegrepen', vertelt de nieuwbakken schipper.

De WR 12, een platbodemschip met een lengte van 10,60 meter en 3,40 meter breed is de oudste van de circa acht Wieringer aken die nu nog bestaan. Tot 1952 werd het schip gebruikt voor de visserij op de Zuiderzee en de Waddenzee en daarna als woonschip. Vanaf 1978 wordt dit officieel erkend 'varend monument' gebruikt voor recreatieve doeleinden. De uitvalshaven van de oude vissersschuit is de Beulakkerhaven. In de zomermaanden is het schip vrijwel elk weekeinde te zien tijdens vloot- en visserijdagen in verschillende havensteden aan het IJsselmeer en de Waddenzee.

Herman en Susan houden van hun schip. 'Hiervoor hadden we korte tijd een stalen schip, maar dat was een dwaling, dat schip leefde niet en dat doet dit schip wel. Alles is nog helemaal authentiek, in het ruim heerst zelfs nog een vislucht. En als je alleen al de eikenhouten constructie ziet, dan vraag je je af hoe ze dat zo hebben kunnen maken', merkt schipper Herman op. Susan vult hem aan: 'En wat heeft dit schip allemaal meegemaakt, wat is hier aan boord allemaal gebeurd? Daarover kun je alleen maar gissen.' Herman en Susan varen vaak op hun aak. 'Een schip is om te varen, daar is hij voor gemaakt.' Ook nemen ze graag, tegen betaling, gasten mee aan boord. 'Een schip als dit te laten varen en onderhouden, kost duizenden euro's per jaar. Op zich is dat niet erg, een hobby mag wat kosten, maar als mensen met ons mee willen, vragen wij wel een bijdrage in deze kosten, zodat wij het schip varende kunnen houden. Veel particulieren en bedrijven hebben daar gelukkig belangstellig voor. Daarnaast zijn er een aantal bedrijven die bereid zijn om de WR 12 te sponsoren.'

Voor meer informatie: www.wr12.nl.